www.FAUNAIFLORA.miedwie.com.pl

 Prognoza pogody


 Mapy
 Galeria
 Podstawowe info.
 Fauna i flora
 Historia

Olsza czarna (Alnus glutinosa)

OLSZA CZARNA       Nazwa znana już w czasach rzymskich. Występuje w całej Europie, w olsach, łęgach, na bagnach, na brzegach rzek, jezior i stawów. W Polsce w górach, dochodzi tylko do regla dolnego. Olsza ma duże wymagania glebowe, nie rośnie na torfowiskach wysokich, unika gleb zakwaszonych, ubogich w tlen. Dzięki symbiozie z bakterią Schinzia alni korzysta z wolnego azotu atmosferycznego (na korzeniach są brodawki przypominające koralowce). Jako jedno z nielicznych drzew liściastych wytwarza pień typu strzały, jak u drzew iglastych. Liście olszy są owalne, z klinowatą nasadą, zaokrąglonym lub wciętym wierzchołkiem i falistym lub piłkowanym brzegiem o wymiarach 10 x 7 cm, nie przebarwiają się na jesieni. Olsza jest jednopienna o kwiatach rozdzielnopłciowych (kotki), widocznych już zimą, wiatropylnych, kwitnących bardzo wcześnie przed rozwojem liści. Owoce, orzeszki z wąskimi skrzydełkami, zebrane są w szyszeczkowate, zdrewniałe owocostany, dojrzewają późną jesienią. Olsza czarna żyje 100–120 lat. Kora olszy używana była dawniej w farbiarstwie, (barwi na brunatno, czarno). Liście olszy w medycynie ludowej były niezawodnym lekiem na ropiejące rany. Drewno jest bardzo trwałe w wodzie, np. niektóre budowle w Wenecji oparte są na palach z drewna olszowego. W WPN tworzy drzewostany olchowe zajmujące blisko 3% powierzchni leśnej. Najokazalsze drzewa osiągają maksymalną wysokość do 28 m i pierśnicę do 60 cm.




 Strona główna
 Wyszukiwarka
 O nas
 Kontakt
 Dodaj do ulubionych




 Rejsy Koalicja
  copyright by miedwie.com.pl miedwie(at)miedwie.com.pl                 zastrzeżenia prawne